Deze wil ik graag wat bespreken over de schilderkunst.
maar eerst even een flashback naar 3D-ruimtelijk vormgeging, aangezien ik toch de serie (ietwat afgeraffeld) heb afgemaakt.met als nieuwkomer, een oude, doorleefde, rimpelige vent. die waarschijnlijk lollies uitdeeld aan kinderen mits ze in zijn busje springen.



Hij past niet echt bij de compositie, maar op zich is het wel een grappig beeldje op zichzelf.
vind ik.
en het boeit me niet veel wat jij vind.
IN IEDER GEVAL.
Deze week kwam mijn grote held Bart (de schilderleraar) met een niet zo geniale uitspatting.
hij heeft besloten ons achter de olieverf te zetten. simpel na een geslaagde ochtend vol animatie, zei ik stoned van tevredenheid dat ik er wel voor in was. waarom zou ik dat niet zijn? een nieuwe schildertechniek, een compleet nieuw palet waarmee ik misschien technieken kon leren waarmee ik ook met acryl uit de voeten kon.
wat ik NIET wist, is dat ik weer van voren af aan moest beginnen.
dat vond ik niet fijn om te ontdekken.
Schilderen met olieverf betekend dat de verf niet droogt, mits je het 2 dagen laat staan. ook is de structuur wat anders, wat viezer (niet de viesheid die ik zelf beaam, maar de Veegige vies, I.P.V de Vlezige vies), en ook veel ..... viezer. het is gewoon vies spul.
waar acryl uit de pot stroomt als mooie rood/wit/blauwige fluoride tandpasta, die je daarna met een vluchtige zwiep op je tanden kwakt, heeft olieverf meer de essentie van de bruine paradontax, die opschept over zijn plantaardige basis, en waar je de korreltjes zand ziet zitten (en als je het eenmaal durft om op je tanden te zetten, word je meteen begroet met een zurige bittere smaak. want NATUURLIJK valt het direct na aanzet op je tong. en daar betaal je ook nog MEER voor dan normale tandpasta. €4,50!)
het is dus flink wennen. maar als je de zurige smaak gewend bent, dan is het nog goed voor je tanden ook. dus even doorbijten.
ik zal daarom even mijn "landschappen"(vage en schrale krassen opgevuld met tranen, olie, en kleurstof.) tentoonstellen van deze week.

Dit, was mijn eerste landschap met olieverf. ik ben vergeten of hij nu onderstebovenstaat of niet.
het was een zonsondergang in het koude barre zevenhoven.
NU, is het een "uitstekend experiment tussen verschillende contrasten en een uitprobeersel van scherpte-diepte in een landschapcompositie".
ik denk niet dat ze het geloofden.
NATUURLIJK hadden al mijn klasgenoten geen probleem met de verandering die olieverf teweegbracht. en maakte al snel spectaculair werk.
Dus, gefrustreerd gingen we verder met het volgende landschap.
Toen bart elfrink even kwam kijken.
Ik zij: Bart! mijn licht in de duisternis! er moet toch wel een manier zijn! waarom snap ik het niet!
en ik sperde oren, bart nam een diepe adem, en zij:


"Probeer in de verf te werken".
volgens mij wist hij niks te verzinnen, want hier heb ik natuurlijk niks aan.
als de grote bart elfrink zelfs geen openbaring kan aanrichten, dan ben ik gedoemd om te mislukken.
dus met flinke tegenzin heb ik nog 2 anderen schilderingen gemaakt in olieverf.








een vieze waterval.











een speeltuin. nog niet af.
ik probeer hier meer emotie in te gooien, vandaar de stervende kinderen.


klote-olieverf.

werk van de week

mijn weken duren wekenlang. deze keer 3.
dus hier wat werk van deze week(en)

3D & Ruimtelijk inzicht:











aaah.... is het geen droppie?
wat een snoezig bekkie heeft hij. net ze vader.
ik zou hem zo op kunnen eten zo'n lekker beestje is het geworden.
Dan is zijn broer er een stuk minder poepig vanaf gekomen..




..Tja. De Precieze opdracht van 3d was om een vorm EN een tegenvorm te maken.
dus simpelweg een mal, en een.. vorm, die erin past.
simpel.
maar ik wist zeker dat ze me niet lieten gaan voordat ik er een diepzinnige gedachte achter zette (okay, dat is niet waar. er word hier bar weinig druk op je uitgevoerd. maar als ik dit in me achterhoofd hou, werk ik wat makkelijker).

Deze twee beelden symbolizeren de geboorte, simpelweg de mal (tegenvorm) van de dood.
dit zou eigenlijk een serie van drie moeten zijn. met als 1ste
een volwassen menselijk hoofd met daarin een schedel,
een schedel met daarin een babyhoofd,
en als laatst een volwassen kop in een baby-hulsje.
ik was net bezig met de 2de, totdat de bel ging. en we allemaal naar huis gebonjourd werden. en ja, ik heb wel meer op me verlanglijstje, dus verder ben ik niet gegaan hiermee. zo is het toch ook mooi?

introductie

hoi.
ik ben js, en ik zit op school.
en daar is zo'n beetje alles mee gezegd.
vandaag kregen wij de opdracht om een blog te maken voor onze grote held/leraar harmjan.
iets zegt me dat we deze opdracht hebben gekregen om iets te leren. aangezien onze grote held/leraar harmjan, tevens onze leraar is.
deze blog zal uitstekend werken om onze zelf-ontplooing te ontwikkelen, leren onze stem te gebruiken, onze kunst te publiceren (oh, heb ik al gezegd? het is een kunstacademie), en het wereldje te betreden.

ikzelf heb hier vrij weinig zin in. ik geef het maar gewoon toe.
dus in plaats van zweverig kunst-gebazel, zal ik hier cynisch, plat, soms saai, bevooroordeeld, en oneerlijk praten.
natuurlijk heeft iedereen hier het recht om hetzelfde te doen. dus gaat uw gang als u mijn werk becritizeerd.

maar dan moet u eerst weten waar ik vandaan kom.
best.
ik heb me nooit geïnteresseerd in kunst. in tekenen wel, maar de kunst ervan niet. hetzelfde met multimedia en alle andere creatieve dingen.
toen ik werd afgewezen op een andere multimedia-opleiding, vond ik de unit-academie. die mij aannamen. wat ik vreemd vond, sinds ik weinig van het vakgebied afwist. mischien vonden ze me shirt leuk, of hebben ze me niet pogingen zien doen om aan me neus te jeuken.

nu kan ik me vorderingen wel allemaal 1 voor 1 opgooien, maar dan ben ik morgen nog bezig. ik
zal de hoogtepuntjes wel even beschrijven.

Dit is 1 van de 1ste tekeningen die ik gemaakt heb
op de unit academie. het grappige is, deze man was eigenlijk helemaal kaal.
nog grappiger is dat hij nu des te meer op een klasgenoot van mij lijkt (onze vrind tamalone), waarna ik met volle overtuiging hem heb verteld dat ik hem heb lopen natekenen. ik weet niet of hij het mooi vond.

dus, dat u even een maatstaaf heeft.
verder ben ik (zoals het hoort) flink bezig geweest met de kunst der bekunstigen, en de resultaten worden hier opgegooid.


en aan u linkerkant. ziet u mijn eerste schilderij.
nou ja, laten we niet overdrijven, dit is niet "ECHT" mijn eerste
schilderij. het is het eerste wat voldoet aan schilderseisen.
zoals... dat het ergens op lijkt.
ik had nog nooit een penceel aangeraakt in het begin van de opleiding, en was gefrustreerd omdat iedereen dat wel al is had gedaan.
al me schilderijen waren kut, en van de meeste heb ik me ontdaan.
het was een landschap-schilderij wat we moesten maken, toen het alweer niet lukte. ik was niet blij, dus deponeerde ik met zachte hand mijn schilderij in de prullenbak.
bart (leraar schilderen) zag dat, en ging even meekijken. verwoed en geirriteerd pakte ik nog een A3 vel, en om mijn frustratie te uiten, tekende ik een boos zonnetje, waardoor ik verder ging met het landschap.
toen, zij mijn leraar Bart Elfrink 1 ding.


"Durf te mengen".
mijn eerste reactie? "Mengen? oh ja. dat doen schilders."
toen boog ik mijn ego om in die van een schilder. ik trok mijn vieste gezicht, en mompelde in mezelf "een mespuntje blauw, en een beetje wit om het wat op te scherpen", en dergelijke krachttermen.
en.. het werkte. nu schilder ik veel.

euhm, word vervolgd denk ik. my name is earl is op TV en dat wil ik niet missen.